news

Verbeter de wereld…

Het juiste thema voor deze blog liet even op zich wachten. Ik liep er al een tijdje op te kauwen. Inspiratie is iets dat zich niet laat dwingen, dus in dit geval ben ik blij dat er geen deadlines gesteld worden en ik kan “bloggen” wanneer ik dat fijn vind. De titel verraadt al iets, want vanmorgen, tijdens een goed gesprek met Robbin ging het licht schijnen. 
 
Stevig stappend en gefocust op elkaar liepen we met prachtig weer op het strand van Noordwijk. Een kabbelende branding, nauwelijks wolken of gezelschap, raakte ik verdiept in één van die goede gesprekken die je hebt met kinderen. (Deze waardeer ik, gezien mijn opvoed periode ook vreselijke gesprekken kent, waar ik liever nooit meer aan terugdenk). Een autoritje samen leent zich daar ook altijd goed voor. Persoonlijke ontwikkeling, het verschil tussen het bewustzijnsniveau van jongeren en wat “rijpere” mensen, om mijzelf maar in een categorie te plaatsen, waren het onderwerp.

In mijn leven ontmoet ik veel verschillende mensen. Over het algemeen genomen, heb ik een goede vibe als het aankomt op leuke mensen en deze trek ik vooral aan, maar je gehele leefomgeving vult zich ook wel eens met uitdagingen. Ik raak steeds meer overtuigd van de mogelijkheid om met een goede mindset de juiste mensen aan te trekken. Appeltje Eitje. Leven zonder oordelen daarentegen, vind ik veel lastiger. Oprecht, het is toch een fantastische kunst om volledig te kunnen intunen op positiviteit? Wie wil dat nu niet? Gevoelens als ergernissen of irritaties zomaar lekker loslaten. Met slechts begrip en acceptatie de dag vullen en om het even te visualiseren: met een hele zaligmakend brede grijns op je smoeltje in slaap vallen…….
 
De grote ontdekking in dit ontwikkelings proces is als volgt: het nemen van de volledige verantwoording over jouw eigen beleving van je werkelijkheid, is allesbepalend! Dat maakt het leven tot een uitdaging, en tegelijk heb jij dus de touwtjes volledig in handen. Hoe fantastisch is dat?! Om maar een voorbeeld te noemen; je schoonmoeder komt weer eens met een goedbedoeld advies.  Advies nummer 132 en jij kunt het niet meer horen! Of iemand in je omgeving is met wat minder breincapaciteit als jij geboren en is niet in staat constructieve keuzes te maken voor zichzelf ( lees; je f**kpuber misdraagt zich en je nekharen gaan overeind staan). 
Hoe verlossend is het dan, om met je hart te kunnen zeggen: het is oké. Ik accepteer deze fase als onderdeel van mijn eigen leerproces en trek er lering uit….
 
Ik heb veel mogelijkheden, momenten, gekend in mijn leven om lering uit te trekken. Sommige waren echt veel te heftig om er het licht direct in te zien. Het had tijd nodig. En ook tijd is een begrip waar we met zijn allen zo intens krampachtig mee om gaan. Lieve lezers, wat gunnen we onszelf weinig! Wat moeten we veel, het liefst zo perfect mogelijk. Vandaag nog! Voel eens goed, sta een moment stil bij wat je zoal doet in een dag en leg je hand op je hart. Leef je echt je fijnste leven? Ben je ook zo lief voor jezelf als voor een ander? Stel je je haalbare doelen of doelen in de toekomst die altijd maar in die toekomst blijven staan? Ik niet altijd. Helemaal niet op sommige dagen. Ook al ben ik zo enorm gegroeid en voel ik al veel beter welke keuzes mij werkelijk dienen. 
 
Laat ik eerlijk zijn, ik geef grif toe dat ik heel wat zure destructieve keuzes gemaakt heb in het verleden. Ik heb me laten misbruiken. Ik heb me laten overheersen. Ik heb het belang van anderen voor dat van mijzelf gesteld. Ik heb zijwegen genomen en belandde op modderige paden, zodat al mijn energie moest worden ingezet tijdens de terugweg. En ik ben er dankbaar voor. De hele weg, de modderige paden, het prikkeldraad, omgevallen bomen, ze zitten allemaal in mijn rugzak van zelfkennis. 
 
Ik wens iedereen een lekker potje zelfreflectie toe, het smaakt naar meer. En als ik mijn lezers met deze blogs weet te inspireren en mijn bereik buiten mijn eigen kinderen weet uit te breiden, ben ik al blij. Dus wees eens echt lief voor jezelf en luister naar je lijf en je geest. Geef jezelf dat wat je echt nodig hebt. Zoals een lotusbloem naar het licht groeit, nadat ie ontstond in modder. De bloem zelf is uiteindelijk onbeschrijflijk mooi. Conclusie: ik heb een heleboel woorden gebruikt om uit te leggen wat mijn oma destijds in één zin wist samen te vatten: ” verbeter de wereld kind, en begin bij jezelf!”

Loes